vrijdag 16 april 2010

De Bijbel

VOORWOORD

In verband met een studie van de diverse Psychische en maatschappelijke ontwikkelingen der mensheid op onze planeet, samengevat door de auteur in “Unit of Four” werden ook diverse godsdiensten, als onderdeel van de studie, onder de loep genomen. Hier ontstond ook het idee tot het schrijven van dit boek. Een boek dat niet bestemd is om geloof in God in vraag te stellen, of Godsdiensten op de korrel te nemen, doch wel een verrassende en vooral ludieke blik op de Bijbel geeft.
Bedenk dus dat Bijbelteksten, hoewel voor de mens anno 2000 na Christus, onbeschaafd overkomend, waarschijnlijk pasten en noodzakelijk waren voor de mens en zijn ontwikkeling anno 1500 voor Christus, als onderdeel der maatschappelijke ordening in het Midden-Oosten, nu ruim 3500 jaar geleden. De taal die in de Bijbel gehanteerd wordt, was uiteraard die taal die insloeg bij de bevolking in het Midden-Oosten van weleer, en gebonden aan een massa die nauwelijks enige ontwikkeling en opleiding genoot. Deze teksten passen echter nauwelijks of niet meer bij de ontwikkeling van de moderne mens.

Hoewel de Bijbel overloopt van contradicties en absurditeiten, hoeft dit geen afbreuk te zijn in het geloof in God, en blijft de Bijbel het meest gelezen boek ter wereld, belangrijk voor vele godsdiensten en onschatbaar voor de Joodse en Indo Europese geschiedenis en ontwikkeling.

De gelovige zal hopelijk wel begrijpen dat God boven al het menselijke, dus ook boven de Bijbel, uit torent, en de mens kan de Allerhoogste, God dus, niet door loze woorden misprijzen, doch slechts door daden tegen de schepping en natuur, die een daadwerkelijke en uitzonderlijke vertegenwoordiging van de Schepper vormen. Een natuur waar de mens trouwens zelf ook deel van uitmaakt, en die hijzelf nodig heeft om te overleven.

De mens kreeg van God als enig wezen in de schepping, het uitzonderlijke gevoel voor humor en het vermogen om te lachen. Laten we dus lachend de Heer hierom eren, en lachen met alles wat hij te bieden heeft. Hij, de Heer zal hieraan meer genoegen beleven dan aan mensen die elkaar verrot slaan.

Alleluja, de Heer zij geprezen!.
(Zong het engelenkoor!)

Terwijl vele gelovigen de Bijbel als een woord Gods bestempelen, is dit hun overtuiging. Hun geloof hierin, is hun recht, en dit staat niet ter discussie.
De inhoud van de Bijbel, en de vele absurditeiten bieden nochtans heel wat vragen ter discussie. Respect voor de gelovigen en de kinderen van Israël, mag niet bepaald worden door het verleden, de Bijbel, het geloof of de geschiedenis. Doch dit mag evenmin beïnvloed worden door mijn kritiek op de Bijbel. Gelovigen en Godsdiensten zullen respect ervaren der maten zij die daadwerkelijk verdienen, in overeenstemming met hun filosofieën en daden wat uiterwaard ook voor het volk van Israël geld.
De Bijbel is merkwaardig genoeg een boek, dat bij een grondige ontleding der teksten, volledig geschreven is volgens de normen der Arische bevolking en hun ontwikkeling nu ruim 3000 jaar geleden. Ariërs bestaande uit diverse volkeren die in de prehistorie, als gevolg van sociale degradatie of instabiliteit door vermenging, maatschappelijk verzwakt, naar het binnenland van Europa en de Russische vlakten werden verdrongen. Opmerkelijk is het feit dat de tuin van eden veelal in Mesopotamië verondersteld wordt. Bij nader inzien zou dit kunnen kloppen daar het paradijs tropisch of subtropisch dient te zijn.
Ook in zuid India en op Sri Lanka zijn er overleveringen die wijzen op een paradijs in het Midden-Oosten, waaruit Adam verdreven werd, om vervolgens via de “Adams Bridge” die Sri Lanka met India verbind naar het eiland te ontkomen. (Rama of Adams Bridge)
Indien we de Bijbel volgen, zouden de stamouders der westerlingen als gevolg van een extreem ego-gerichte gedragsontplooiing, verdreven zijn uit het paradijs. Het nemen der vruchten die hen niet toebehoren, is weerspiegeling van individualisme gekoppeld aan asociaal gedrag.
De westerse of Indo ontwikkeling komt uit de Indische regio, of het Midden-Oosten, en liet haar oudste sporen nabij de Indus rivier die dwars door Pakistan naar de Arabische zee loopt en er in terecht komt ter hoogte van de Kreeftskeerkring niet ver van de Perzische golf, doch dergelijke sporen dateren minsten van nagenoeg of vóór 2500 VC.
Dat asociale gedrag in de oudheid voor stabiele gemeenschappen een rede was om personen of families uit te sluiten, mag men met zekerheid aannemen. Dat extreem egoïstische Individualisten hierom naar het barre noorden werden verdrongen, is waarschijnlijk en aannemelijk. Dergelijke feiten blijven gemakkelijk in het collectieve geheugen en leiden tot overleveringen en sagen. Ook de blijvende hoop om terug te keren naar het paradijselijke land, of noem het, het beloofde land, is dus begrijpelijk.
Asociale gemeenschappen en families werden en worden steeds naar minder gunstige gebieden verdrongen om plaats te maken voor meer stabiele gemeenschappen. Deze verstotelingen zullen zich in het binnenland van Eurazië, uit overlevingsdrang en noodzaak, tot agressievelingen ontpoppen, die zich genoodzaakt voelen om zich te bewijzen en vooral hun persoonlijkheden gestalte geven door uiterlijk vertoon, pracht en praal. Hun weg ter overleving ging vooral via geweld en plundering. Hun persoonlijkheid krijgt slechts gestalte via het verwerven van macht en aanzien.
Agressieve volkeren die eventueel slechts hun directe verwanten erkennen, en zich in historische tijden, gewapenderhand, overal ter wereld als heerser opdringen, soortgenoten tot hun slaven, ondergeschikten of horigen maakten, en zich tot Aryã (Ariërs) verhieven, wat in het Sanskriet meerdere of meerwaarde (edel) betekend.

Ariërs:

De Arische volkeren staan dan ook ver verwijderd van elke sociale omgang met anderen dan het eigen volk en verwanten. Het is bij hen dat men de eerstgeborenen een exclusief recht toekent, en deze eerstgeborenen vaak als vorst of koningen aanwees, wat erfrechtelijk wordt overgedragen, een recht dat er toe zal leiden om naam, roem, rijkdom en macht, waardoor men zijn persoonlijk profiel uitdrukking en gestalte geeft, intact naar de oudste zoon over te dragen. Hun gehechtheid aan het stoffelijke, de pracht en praal, blijken nochtans zo groot, dat hun voorstellingen van God, een God weergeeft, die eveneens een uitzonderlijke belangstelling gaat tonen voor het slijk der aarde, en hoge eisen gaat stellen op het vlak van pracht en praal. (Zie Exodus) Godsdienstige ontwikkelingen zoals hindoeïsme, jodendom en christendom weerspiegelt, door hun pracht en praal, niet zelden hun verankering aan Arische volkeren en de behoefte om langst de materiële weg aanzien en respect gestalte te geven.
Ook de oude goden van het Midden-Oosten zoals deze van Mesopotamië en hun mythologie vertonen veel overeenkomsten met elementen uit de Bijbel, net zoals ze vergelijk met de Arische goden en ontwikkeling in India doorstaan.

Deze Arische ontwikkeling kent een behoorlijke vlucht bij Indo Europese volkeren in het binnenland van Europa en de Russische vlakte en hun nazaten.
Het is de geest der Ariër die door vermenging de totale westerse wereld tekent, door, volgens eigen zeggen, gerechte dominantie, plundering en geweld tegen individuen en volkeren.
Een ontwikkeling die zich in historische tijden uiteindelijk via technologische ontwikkelingen en bewapening over de westerse wereld verspreidt.
De mentaliteit der Ariërs bleef echter niet beperkt tot Ariërs of volkeren die zich ontwikkelde in het binnenland van Europa, zoals Joden, Adel en Ariërs in India, doch verspreidt zich steeds verder via veelvuldige volks en DNA vermengingen over de gehele wereld.

De Bijbel:

De Bijbel werd oorspronkelijk tot en met Leviticus, onder supervisie van Mozes opgesteld op grond van overleveringen, aangepast en aangevuld naar zijn ervaringen, doch tevens duidelijk naar zijn belang en persoonlijke roem.

De, in Egypte, als slaven behandelde Israëliërs, konden uiteraard geen opleiding genieten, doch ook de gewone bevolking van Egypte had normaal geen weet van schrift of het geschreven woord. Terwijl men kan stellen dat Mozes de enige geweest is die oorspronkelijk het schrift beheerste. Wat Mozes optekende, kon door zijn volk niet nagetrokken of tegengesproken worden. Zijn versie over het gebeuren kon hij met andere woorden noteren zoals hij het wenste. Het is dan ook zeer onwaarschijnlijk dat wat hij te boek stelde, bekend was bij zijn medewerkers of het volk, met mogelijke uitzondering van één of enkele nauwe vertrouwelingen die hij inwijdde in de kennis van het schrift, om later zijn werk verder te zetten.
Hierdoor wordt de geloofwaardigheid van zijn versie op de helling gezet, en is de betrouwbaarheid, gezien de vele tegenstrijdigheden, nagenoeg uitgesloten.
Het is dan ook verwonderlijk dat bepaalde joodse sekten zich vastklampen aan de strikte weergave van de teksten van Mozes en de joodse tradities (Farizeeën, Sadduceeën, chassidisme enz.)

Mozes is een telg uit het huis van Levi, derde zoon van Jacob, wat betekend dat noch hij, noch zijn volk konden delen als rechthebbende telgen naar eigen traditie, van de aartsvaders Abram en Izaak, om zich als door God uitverkorenen te omschrijven op grond van eerstgeboorterecht,.

Bij het ter schrift stellen van de oude overleveringen onder Mozes, blijken de oude regels en gebruiken plots teniet te worden gedaan, en wordt van de recht-overdracht op de oudste zoon tijdelijk afgeweken. Een afwijking merkwaardig genoeg, op het ogenblik dat de stamouder van Mozes en de huidige joden, Jacob, als tweede zoon van aartsvader Izaak, uit het erfrecht als eerstgeborene en bijhorende Goddelijke zege lijkt uitgesloten te zijn.

Volgens Genesis, een schrift dat tijdens Mozes en onder zijn supervisie als enige geletterde, werd opgesteld, zou Esau, de eerstgeboren zoon van aartsvader Izaak, zijn eerstgeboorterecht verkocht hebben aan zijn broer Jacob. Een absoluut ongeloofwaardige versie, gezien het belang dat deze volkeren aan het eerstgeboorterecht hechten.
Ook de durende vete tussen de joodse volkeren stammende van Jacob en de Amalekieten en Kaïnieten welke zouden afstammen van Esau, heeft mogelijk te maken met de opeising der rechten en de waarschijnlijk oude vete tussen Jacob en Esau.

Het feit dat volgens de notering van Mozes, zowel aartsvader Izaak, bedrogen door zoon Jacob, als de oneindig rechtvaardige God, Jacob per slot zullen steunen, maakt deze versie nog ongeloofwaardiger en geeft het een Godslasterlijke indruk. Tegen de oude gebruiken in, wordt Jacob dus, een, door bedrog en onrechtmatig verworven, aartsvader. Men zal hierna weer van de oude traditie wijken, om Mozes tot de uitverkorenen te kunnen rekenen. Mozes is namelijk een telg van Levi, de derde zoon van vader Jacob. De uitweg voor dit probleem bestaat niet in het verleggen van het geboorterecht naar Levi als derde zoon, gezien het onvermijdelijke conflict met de andere stammen van Israël in Egypte.
Daar Mozes de leiding heeft over de afstammelingen van de twaalf stammen van Jacobs twaalf zonen, kan men niet anders dan alle twaalf stammen van Jacob te verenigen tot een volk of stam, een probleem dat bij de noteringen der overleveringen werd opgelost door de zegening van alle twaalf zonen door aartsvader Jacob. Door zegening van zijn twaalf zonen zou het eerstgeboorterecht naar zijn twaalf zonen en hun twaalf stammen, die onder Mozes leiding Egypte ontvluchte, overgaan.
Het is niet uit te sluiten dat deze afwijkingen door Mozes zelf geïnspireerd werden, om de eigen persoon, positie en belangen veilig te stellen en zo zich en zijn naam een belangrijke en uitverkoren plaats te geven.
De zegening der twaalf zonen van Jacob, stelt dat Mozes en het ganse volk, dat uit het door catastrofen geteisterde Egypte en de slavernij weten te ontsnappen, zouden behoren tot, volgens eigen zeggen, uitverkorenen.

Catastrofen en de daaruit vloeiende chaos, staat de Israëliërs toe uit slavernij te ontsnappen, doch die chaos zullen zij aangrijpen om de Egyptische bevolking, naar verluid ook met Gods steun en aanbeveling, te beroven. (Zie Exodus)

Catastrofen werden door Mozes voorgesteld als daden van God tegen het volk van Egypte, terwijl het zeker is dat ook zijn volk hierdoor getroffen werd, wat in zijn geschriften, de latere Bijbel, verzwegen wordt. (Catastrofen, zie; “Werelden in botsing” van Emmanuel Velikovsky Uitgeverij ANKH-HERMES bv Devender Nederland)

Het is trouwens verrassend dat het huis van Levi, waartoe zowel de vader als moeder van Mozes behoorde, een huis is dat een niets ontziende moordenaar tot stamvader had.
In Genesis 34 & 35 zien we dat Levi en Simeon, twee zonen van Jacob, in een plaats alle mannelijk telgen vermoorden, om vervolgens vrouwen en kinderen weg te voeren als slaven en alles plunderen. Deze slachting werd door hen opgezet om een vermeende verkrachting van hun zus te wreken. Een optreden tegen de goedkeuring van hun vader, aartsvader Jacob in, terwijl dezelfde Bijbel vermeld dat vermeende verkrachter naar het hart van het meisje sprak, waarbij de versie van verkrachting ontkracht wordt. Dezelfde Levi blijkt niet minder dan de stamvader van Mozes te zijn.

In Exodus 32 zien we dat Mozes alle ontrouwe, die blijkbaar bestaan uit de mannelijke leden der andere stammen, laat afmaken, volgens exodus nagenoeg 2000 á 3000 man, terwijl de stam van Levi, waartoe hij behoort, de klus klaart, en dit omwille van een zogenaamde Godslastering, terwijl al de leden van de eigen stam onvoorwaardelijk gevrijwaard werden. Dit alles omwille van het Gouden kalf dat door hen gemaakt en aanbeden werd, onder toezicht en instemming van zijn broeder Aaron.
Aaron wordt nochtans verschoond en later beloond en tot hogepriester gezalfd.
Het idee en de vermelding dat God de nazaten van Jacob als zijn uitverkorenen beschouwd, stamt nagenoeg zeker van Mozes.
Een stelling die trouwens beantwoord aan de tendens der Arische volkeren, en hun algemene mentaliteit om zich boven anderen te plaatsen.
De omschrijving als zijnde Arisch, verwijst trouwens naar “Ariër” (Sanskriet ārya = edel) wat Heer of meerdere betekend.

Dat de Joodse gemeenschap zich aan Mozes versie vastklampt is logisch, gezien deze versie hen een vermeend uitzonderlijke positie voorschotelt, en een bijgepaste persoonlijke meerwaarde en recht biedt.
Ondanks de vele hiaten, wordt de Bijbel als een Heilig schrift en zelfs als een weerspiegeling van Gods woord voorgesteld en aanvaard. Hiertegenover staat dat wie in God gelooft ook dient de verstaan dat God als onfeilbare en oneindig wijs Opperwezen bij machte zou zijn, een Bijbel te inspireren met duidelijke niet betwistbare teksten, en dus niet voor foutieve interpretatie vatbaar.
De massale aanvaarding van dit document, steunt vooral op het feit dat het grote publiek een haast onleesbaar document krijgt voorgeschoteld. De teksten en vertalingen zijn veelal van dien aard dat men nauwelijks kan uitmaken wat er verteld wordt, terwijl vele der gelovigen, religieus en gelovig zijn door gewoonte, en zich om de inhoud of diepere zin van de Bijbel niet echt bekommeren.

Bedenk wel dat godsdiensten, recht hebben op respect, in die maten dat ze respectabel zijn en de maatschappij in vredelievende banen leiden.
Geloof kan zich per slot ontpoppen tot een ruggensteun der maatschappij, en zij die in het monotheïsme geloven, aanbidden per slot één en dezelfde God, ongeacht welke aardse naam zij God ook geven.

In de Bijbel vinden we vaak maten die door God opgegeven zouden zijn, veelal aangeduid als “Ellen” wat nu overeen komt met een lengte van 69 cm, doch mogelijk in het verleden de 50cm benaderde.
Doch in Exodus 27 zouden door God dezelfde maten gebruikt zijn voor het altaar met als hoogte 3 ellen dus wat overeenkomt met 1,5 a 2.1 meter.
Terwijl dergelijk offeraltaar zeker de hoogte van 1 meter niet zou mogen bereiken. Dit betekend dat de gebruikte maat met voet of 30 cm overeen dient te komen.
De ark van Noach mat volgens de Bijbel 300 ellen lang, 50 ellen breed en 30 ellen hoog en telde 3 verdiepen. (Genesis 60)
Bij een toekenning van 30 cm of voet in plaats van ellen, zou elke etage een hoogte tellen van nagenoeg drie meter, wat kan aanvaard worden.
Het altaar dat in Exodus 27 in opdracht van God dient gemaakt te worden zou 5 bij 5 ellen in het vierkant moeten zijn, wat neer zou komen bij 30cm per el op 1.5m in het vierkant dat gezien het in zijn geheel telkens meegedragen werd, aanvaardbaar is. Ook de hoogte van 3 ellen of 90 cm is zeker aanvaardbaar.
In het geval van de Ark van Noach zit men nochtans met maten, gerekend met 30 cm per el, die gezien Noach waarschijnlijk in het stenen tijdperk leefde, onmogelijk kunnen gediend hebben, ook de technologie of ervaring om dergelijk gevaarte te bouwen was niet voorhanden.
De ark zou in verrekening met de el van 70cm, 210m lang zijn, 21m hoog en 35m breed, wat dus onmogelijk is. Ook de verrekening met maten van 30 cm geeft ons een gevaarte van 90m lengte en 15m breedte bij een hoogte van 3 meter per dek.
Hier klopt de hoogte per dek, doch die ark is nog veel te groot om gemaakt te worden in die tijd, met hun beperkte middelen en totaal gebrek aan kennis en ervaring ter zaken.
Doch Ik Uw Heer en God, ben hierin onschuldig, al zeg Ik dit zelf, Ik heb die idiote order nooit bij Noach geplaatst!
Alleluja, de Heer zij geprezen!

De Zondvloed zou meer dan 2500 jaar voor Christus plaatsgehad hebben. Synchrone verhalen vind men in het verhaal van Oetnapisjtim die in de Gilgamesj-epos de Babylonische zondvloed overleefde.
(Babylon, Stad in Mesopotamië, het huidige Irak), doch ook oude overleveringen in China verhalen van een vrouw die bij een zondvloed, twee jongelingen met haar bootje redt van de verdrinkingsdood.
De ouderdom der zondvloed en het gebied dat getroffen werd, een spoor dat noordelijk en zuidelijk van de 40 breedtegraad werd getrokken. Ook de vernieling van de vallei tussen Sri Lanka en het vasteland van India zou van rond 2000 voor Christus dateren gezien de Rama brug rond 2000 voor Christus werd gebouwd.
Met melding van China tot Griekenland en het Midden-Oosten, steunt de veronderstelling dat de vloed die door de aantrekkingskracht bij een bijna botsen met een ander hemellichaam zo enorm was dat deze gebeurtenis overal in de getroffen gebieden in het collectieve geheugen bleef verder leven.
De Arabische wereld en Noord Afrika, werden vooral tussen 4000 v.C. en 1000 v.C. door invasies uit het Russische binnenland overspoeld. Volkeren, die tot de Arische ontwikkeling dienen gerekend te worden.
Het is ten gevolge van de verwoestingen van het Europese binnenland, dat deze volkeren dit slecht leefbare binnenland verlieten om het ontvolkte Arabische schiereiland binnen te trekken. Ook de Arische stammen die India inpalmden, zouden meer dan 1000 jaar v.C. tot daar zijn doorgedrongen. Hun oudste sporen in het Indus bekken ten westen van het huidige India zijn meer nu dan 3000 jaar oud.

Mozes leefde tijdens het leven van Ramses II of tussen 1300 en 1200 v.C. De wetenschappelijke ontdekking van de oorzaak der grote verstoringen zoals de plagen van Egypte, namelijk het bijna botsen van onze planeet met een komeet, verklaart deze zogenaamde Goddelijke plagen. Zowel de aantrekkingskracht der komeet, als het contact met de stofstaart van de komeet, gaven aanleiding tot verstoringen die vermeld worden in de Bijbel. Verstoringen die bekend werden onder Zondvloed, verwoestingen van Sodom en Gomorra en de plagen van Egypte. De nabijheid der Komeet zou zich om de 600 jaar voorgedaan hebben. Dit zou betekenen dat de verwoestingen van Sodom en Gomorra ten vroegste zou plaats gehad hebben tussen 1800 en 1900 v.C.
De zondvloed kon dus ten vroegste tussen 2400 en 2500 v.C. plaatshebben.
De toren van Babbel zal van voor 2000 v.C. zijn, gezien de stad al in de 23ste eeuw v.C. wordt vermeld.

Alleluja, de heer zij geprezen!
Dank u, dank u. Zo wil Ik het horen.

Doch al bij al, gedenk o mens, dat de goede Heer, uw God, u lachspieren heeft gegeven, wees de Heer dankbaar, doe Hem alle eer aan, en lach.
Het unieke vermogen tot lachen, slechts bij de mens alleen aanwezig, een unieke gave Gods, dus krijg tranen van het lachen
De gave des Heren zal je niet misprijzen, dus lach je krom.
Lach je een kriek, lach je een breuk of lach je dood, tot meerdere eer en glorie van God.
Lachen is goed voor de gezondheid, lachers hebben geen tijd om zich ziek te voelen, dus lach.
Lachen is goed voor het milieu, gelukkige mensen slaan niets kort en klein, dus lach je rot.
Lachen is goed voor de economie, lachende mensen presteren beter, dus lach je ziek.
Lachen is goed voor de gemeenschap, lachers slaan elkaar niet verrot, dus lach je een bult.
Wees dus gelukkig en lach als een zot, tot meerdere eer en glorie van God.

ALLELUJA, DE HEER, UW ONEINDIG GOEDE EN RECHTVAARDIGE GOD, ZIJ GEPREZEN! (zong het engelenkoor!)

De Bijbel tekst ludiek onder de loep: http://oldwarrior-sudumathya.blogspot.com/